DENİZ  KIZI

 

Yine oltamı aldım. Aç ,hasret,  yanık yürekle  düştüm yollara.   Mahsun ve kısık sesle Haydi  “Allah rastgetire.”

Yol  uzundu.  Yürüdüm yorgun Gönülle.  Ne arsız  Gönlüm  varmış.  Sevgiye doymaz  Sevdadan usanmaz.  

Biraz mola  verdim , bir de cigara  yaktım  dumanıyla  sanki nefes  alıyordum.   Zehir  bile sanki oksijen!... oluyor nefes  alıyordum.

Ey   deli gönül…  boş ver  bırak  oltanı  kal  halince  kısmetin çıkar  gelir  boş  ver.  Belki de taşıyamazsın  oracıkta kala kalırsın.  Haline  koymazlar  yakar  kavurur  külün  savururlar.  Akıllan…  al  geride  kalan  acılardan merhemini , sür  kanayan  yarana  şifadır  de , der  Gülünü  delice , mazlumca , şimarma eeeyy   arsız , deli  gönül.

Göz  yaşlarım  aktı  sanki Sevgiye göz  kırptı… “hadi bir daha”  dedim.

Koştu yanıma  geldi.  “Seni sevdim yandım,  dedi. 

Ben de  Ona  işe  yaramaz  yaralı gönlüm var  gelme  sende yanarsın  dedim.  “Olsun  seninle bende yanmaya hazırım.  Senin elin olur kolun olur konuşan dilin  olurum kabul et dedi.

Gönül  bu hemen kandı  inandı onu bağrına bastı.  Meğer yalanmış dedikleri  Belkide  çaresizlikten…  benim yanan ataşımı soğuttu.  Sanki  Ağustos  ayında  beni buz  etti dondurdu.

Gül  oldu  Han   diliyle.  “Sen  zalimsin  körsün  dünyaya bize ayak uyduramazsın  git  güle güle  diye. 

Beni ağlatıp gönderdi.

Ey   yeri göğü yaratan.  Her şeyi bilip biçimlendiren  zifiri  karanlıkta  kara  karıncaya yön veren güzel  Dost  bırakma  beni  ancak  beni  sen anlarsın.  Oltama  takılan  kederim  sevgim  Deniz…  kıza  yaralı gönlümü götür  o  konuşsun  Gül…  olup Han…  olmasın.  Yanan ateşimi  ,ferimi o  söndürsün.  Ona ulaşamasam da Sevgim Sevdam  olsun  Gönül bahçemde taze  açmış  Gülüm  olsun. O  solmasın.  Yalan  dünyanın tadını çıkarsın. 

Bana  ahretin  tadını ver kokusunu  ver mahrum  etme  Tek…  dostum.        

              Yazar HAMİT  UZUN.

            

Geri