GÖNÜL--    

Ey  gönül  gene  nerelerde  uçuyorsun?.bilmemki.

Bak  buradan  neler  geldi  geçti , gel  hele.

Yapraklarım  kurudu.  Gülleri  solmadan;

Sonbaharım  gelmeden  gel  hele.

 

Sarı  çiçek  sararmış  iç  çekip  boyun  büker...

Adını  sordum  “dertli”  dedi.

Konuş  dedim  sessiz  çığlık  attı.

Ağla  dedim  kurumuş  gözyaşlarını  gösterdi.

İçim  parçalandı; al sevgim, sevdam  senin  olsun  dedim.

Gözüme  baktı  “sabır”  dedi  yutkundu...

 

Çabuk  gel  gönül.

Onun  ismi  Ayşe  imiş. Yok, yok.

Belki de  sevda, mor menekşe yada, alaf çiçeği  olmasın.

Gönül  hele  birde  sen  sor,  kimin  nesiymiş.

Boyun  büktü  sızlanarak  “edep”  dedi  avundu.

 

Gene  canım  yandı.

Nede  çok  sevdasına  yanan  gönüller  varmış.

Sizi  yaratana  kurban, sizin  gülünüze, güllerinize  kurban...

Gel  gönül  çabuk, çabuk.

Beyaz  gelinlikler  içinde  sesler  duydum.

Mezar  taşlarıyla  sessiz  güller  dinle...

Ölüm  var  ölüm,  ölüm...!

                      Hamit Uzun.

Geri